ข้อควรระวังในการใช้อุปกรณ์ไฟฟ้าในเหมืองถ่านหิน

1. ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตอย่างปลอดภัยที่ใช้ในเหมืองถ่านหินต้องได้รับเครื่องหมายความปลอดภัยสำหรับผลิตภัณฑ์จากเหมืองถ่านหิน ผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีเครื่องหมายความปลอดภัยสำหรับผลิตภัณฑ์จากเหมืองถ่านหินห้ามนำมาใช้

2. ในสถานที่ที่มีความเข้มข้นของก๊าซน้อยกว่า 1% ต้องใช้เครื่องวัดไฟฟ้าแบบพกพาทั่วไป และต้องตรวจสอบความเข้มข้นของก๊าซในสภาพแวดล้อมการใช้งานแบบเรียลไทม์

3. ผู้ตรวจสอบการป้องกันการระเบิดแบบเต็มเวลาต้องเข้ารับการฝึกอบรมและสอบโดยหน่วยงานที่มีอำนาจหน้าที่ระดับสูง และได้รับใบรับรองคุณสมบัติ ส่วนผู้ตรวจสอบการป้องกันการระเบิดแบบไม่เต็มเวลาต้องเข้ารับการฝึกอบรมและสอบในระดับเหมือง และได้รับใบรับรองคุณสมบัติ

4. ก่อนเข้าเหมือง อุปกรณ์ไฟฟ้ากันระเบิดจะต้องได้รับการตรวจสอบโดยผู้ตรวจสอบอุปกรณ์กันระเบิดประจำการเต็มเวลา เพื่อตรวจสอบ “ใบรับรองผลิตภัณฑ์” “ใบรับรองกันระเบิด” “เครื่องหมายความปลอดภัยสำหรับผลิตภัณฑ์เหมืองถ่านหิน” และประสิทธิภาพด้านความปลอดภัย เฉพาะเมื่อการตรวจสอบผ่านเกณฑ์และได้รับใบรับรองแล้ว จึงจะอนุญาตให้เข้าเหมืองได้

5. ผลิตภัณฑ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดสำหรับการทดลองใช้งานในระดับอุตสาหกรรมต้องมี “ใบอนุญาตการผลิตในระดับอุตสาหกรรม” ที่ออกโดยแผนกกำกับดูแลและตรวจสอบคุณภาพ หน่วยงานผู้ใช้งานต้องจัดทำมาตรการด้านความปลอดภัยและได้รับการตรวจสอบและอนุมัติจากรองผู้จัดการทั่วไปฝ่ายเครื่องกลไฟฟ้าของเหมือง มิเช่นนั้นจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเหมือง

6. เมื่ออุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดใต้ดินมีการเปลี่ยนแปลงค่าพิกัดหรือมีการดัดแปลงทางเทคนิค จะต้องได้รับการตรวจสอบโดยหน่วยงานกำกับดูแลและตรวจสอบคุณภาพผลิตภัณฑ์เหมืองแร่ที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลกลาง

7. การใช้งาน การบำรุงรักษา และการซ่อมแซมอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดใต้ดินต้องเป็นไปตามข้อกำหนดทางเทคนิคต่างๆ เกี่ยวกับประสิทธิภาพการป้องกันการระเบิด

8. อุปกรณ์ไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันการระเบิดเสียหายจะต้องได้รับการจัดการหรือเปลี่ยนใหม่ทันที และห้ามใช้งานต่อโดยเด็ดขาด

9. การบำรุงรักษาตู้ป้องกันการระเบิดต้องเป็นไปตาม “ระเบียบว่าด้วยการซ่อมแซมตู้ของอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดในเหมืองถ่านหิน” และต้องดำเนินการโดยหน่วยงานหรือผู้ผลิตที่มีคุณสมบัติในการบำรุงรักษาอุปกรณ์ป้องกันการระเบิด

10. พนักงานบำรุงรักษาอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิด (ผู้ตรวจสอบอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดนอกเวลา) ต้องตรวจสอบอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดที่อยู่ในความรับผิดชอบของตนอย่างน้อยหนึ่งครั้งต่อกะ

11. ผู้ตรวจสอบอุปกรณ์ป้องกันการระเบิดแบบเต็มเวลาจะต้องตรวจสอบอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดในเหมืองที่มีก๊าซสูงหรือบริเวณที่มีก๊าซสูงในเหมืองที่มีก๊าซต่ำอย่างน้อยสัปดาห์ละสองครั้ง ส่วนอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดในเหมืองที่มีก๊าซต่ำจะต้องตรวจสอบอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง

12. การจัดหาบุคลากรตรวจสอบวัสดุกันระเบิดทั้งแบบเต็มเวลาและแบบไม่เต็มเวลาต้องเพียงพอต่อความต้องการของงานตรวจสอบวัสดุกันระเบิด

13. ระดับแรงดันไฟฟ้าของสายเคเบิลของอุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิด (รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็ก) จะต้องไม่สูงกว่าระดับแรงดันไฟฟ้าที่กำหนด มิฉะนั้นจะถือว่าเกิดการระเบิดขึ้น

14. หากขั้วต่อหมายเลข 9 ของสวิตช์แม่เหล็กกันระเบิดที่ใช้ในเหมืองที่มีก๊าซสูง ถ่านหิน และก๊าซระเบิด เกิดการต่อลงดิน หรือตัวเรือนกันระเบิดได้รับพลังงานด้วยเหตุผลใดก็ตาม จะถือว่าเป็นการระเบิดล้มเหลว

15. การใช้สวิตช์เพื่อควบคุมสายไฟเข้าและออกจากอุปกรณ์ขาเข้าจะถือว่าเป็นความล้มเหลวจากการระเบิด (แต่ไม่รวมถึงรีเลย์ตรวจจับการรั่วไหลและแหล่งจ่ายไฟของวงจรควบคุม)

16. อุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดทั้งหมดจะต้องได้รับการจัดการตามข้อกำหนดการป้องกันการระเบิด ไม่ว่าจะใช้งานใต้ดินที่ใดก็ตาม

17. หากปลอกมีรอยแตก รอยเชื่อมเปิด หรือการเสียรูปอย่างรุนแรง (ความยาวของการเสียรูปเกิน 50 มม. และความลึกของส่วนนูนและส่วนเว้าเกิน 5 มม.) ให้ถือว่าเป็นการระเบิดล้มเหลว

18. หากสนิมที่ด้านในและด้านนอกของปลอกหุ้มกันระเบิดหลุดลอกออก (ความหนาของสนิม 0.2 มิลลิเมตรขึ้นไป) ให้ถือว่าเกิดความล้มเหลวในการระเบิด

19. หากแผ่นกระจกใสของช่องสังเกตการณ์ (หน้าต่าง) ของห้องกันระเบิด (โพรง) หลวม แตก หรือใช้กระจกธรรมดาแทน จะถือว่าเป็นการเสียหายจากการระเบิด

20. หากช่องกันระเบิดของอุปกรณ์กันระเบิดเชื่อมต่อโดยตรง และมีการถอดที่นั่งฉนวนกันระเบิดในกล่องเชื่อมต่อของอุปกรณ์กันระเบิดออก หรือขั้วต่อและท่อที่นั่งฉนวนไหม้ ทำให้ช่องทั้งสองเชื่อมต่อกัน ซึ่งถือเป็นความล้มเหลว

21. หากอุปกรณ์ล็อกไม่สมบูรณ์ ผิดรูป หรือเสียหาย และไม่สามารถทำหน้าที่ล็อกได้ ถือว่าอุปกรณ์นั้นใช้งานไม่ได้

22. ความยาวขั้นต่ำที่มีประสิทธิภาพของพื้นผิวรอยต่อกันระเบิดของประตูแบบเปิดปิดเร็วต้องไม่น้อยกว่า 25 มม. มิฉะนั้นจะถือว่าไม่ผ่านมาตรฐาน

23. ค่าความหยาบเฉลี่ยของพื้นผิวข้อต่อกันระเบิดต้องไม่สูงกว่า 6.3 ไมโครเมตร มิฉะนั้นจะถือว่าไม่ผ่านเกณฑ์

24. พื้นผิวกันระเบิดต้องไม่มีสนิม (หลังจากเช็ดด้วยด้ายฝ้ายแล้ว ยังคงมีรอยสนิมอยู่ ซึ่งก็คือสนิม และหากเหลือเพียงเงาคล้ายเมฆ ซึ่งไม่ถือว่าเป็นสนิม) ถือว่าไม่ผ่านเกณฑ์

25. สลักเกลียวและแหวนสปริงต้องครบถ้วนและขันให้แน่น (ระดับการขันจะวัดจากแหวนสปริงที่แบนราบ) มิเช่นนั้นจะถือว่าไม่ผ่านเกณฑ์

26. คุณสมบัติของแหวนสปริงต้องเข้ากันได้กับสลักเกลียว (หากแหวนสปริงแต่ละตัวแตกหักหรือเสียความยืดหยุ่น ให้ตรวจสอบช่องว่างกันระเบิด ณ ตำแหน่งนั้น หากไม่เกินขีดจำกัด ให้เปลี่ยนแหวนสปริงที่ได้มาตรฐาน และจะไม่เกิดการระเบิด) มิเช่นนั้นจะเกิดการระเบิด

27. ห้ามคลายโบลต์หรือรูสกรู (ยกเว้นโบลต์และน็อตที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเท่ากัน) มิเช่นนั้นจะเกิดการระเบิดเสียหาย

28. การจับคู่ของสลักเกลียวและรูสกรูที่ไม่รั่วซึม หลังจากขันแน่นแล้ว ความยาวตามแนวแกนที่เหลืออยู่ของเกลียวบนสลักเกลียวและรูสกรูควรมากกว่า 2 เท่าของความหนาของแหวนสปริง หากความหนาโดยรอบและที่ด้านล่างของรูสกรูมากกว่า 3 มม. จะทำให้เกิดการระเบิดเสียหาย

29. คุณสมบัติของสลักเกลียวและน็อตในชิ้นส่วนเดียวกันควรมีความสอดคล้องกัน ความลึกของการขันสลักเกลียวเหล็กเข้าไปในน็อตต้องไม่น้อยกว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของสลักเกลียว มิฉะนั้นจะเกิดการระเบิดเสียหาย

30. ความยาวของสลักเกลียวเหล็กแบบรูลึกที่เสียบเข้าไปในรูสกรูควรมากกว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของสลักเกลียว และสำหรับชิ้นส่วนเหล็กหล่อ ทองแดง และอลูมิเนียม ความยาวของสลักเกลียวไม่ควรน้อยกว่า 1.5 เท่าของเส้นผ่านศูนย์กลางของสลักเกลียว หากความลึกของรูสกรูไม่เพียงพอ จะต้องทำการอุด มิฉะนั้นจะเกิดการระเบิดเสียหาย